Onvergetelijke ontmoetingen

Gepubliceerd op Vrijdag 01 februari 2013
Soms ontmoet je iemand die een bijzondere indruk achter laat. Die iets zegt of iets doet waardoor je opeens anders tegen het leven aankijkt. Ik ben laatst gekieteld door zo iemand. Figuurlijk, met een roze veer. Zij is geboren en getogen in Zuid-Afrika. Het land van de contrasten, waar zoveel strijd is maar dat tegelijkertijd ook vier Nobelprijswinnaars voor de vrede kent. Zij vertelde over haar familie en over haar vader die wijn maakt. Hij is een gepassioneerde, enigszins chaotische, man die op een dag besloot naast wijn ook eens Port te maken. Hij had de Port met liefde gemaakt en in vaten opgeslagen. Vervolgens had hij deze vaten zo zorgvuldig opgeborgen dat hij ze jarenlang kwijt was. Vijf jaar lang zocht hij naar zijn portvaten, tevergeefs. Tot op een dag zijn dochter per toeval de vaten vond. Na acht jaar kon hij eindelijk proeven. En wat denk je? Hemels! Zo lekker dat hij besloot deze Port in te schrijven voor dé wijnwedstrijd van Zuid-Afrika. Hij kreeg geen brons, geen zilver, geen goud. Nee, dubbel goud voor de beste Port ooit gemaakt in dit land. Iets, waar je al jouw liefde en passie in stopt, en vervolgens door verstrooidheid in alle rust en tijd door de natuur geduldig wordt gekoesterd, verdiend ook dubbel goud. Zij vertelde hem over Nederland en zijn conclusie was dat wij meer moesten lachen. Meer redenen bedenken voor een feest. Tijd en aandacht voor elkaar. Vandaar ook het Afrikaanse spreekwoord: in Europa hebben ze klokken maar wij hebben de tijd. “Heb jij iets te vieren binnenkort of wil je het ondragelijke dragelijk maken?” Vraagt zij mij uit het niets. Ik twijfel. Ze lacht en staat op en geeft me een fles rosé vonkelwijn in een koker met een prachtige roze struisvogelveer. Thuisgekomen leg ik hem direct koud.  Ik voel me ineens een beetje Zuid-Afrikaans met een contrastgevoel dat ik niet weet of ik hem laat knallen wanneer ik iets te vieren heb of dat ik dat doe wanneer ik juist een baaldag heb. Ik pak de veer en kietel achter me oor. Want wie zichzelf niet kietelt lacht nooit!