Onvoorwaardelijke clubliefde

Gepubliceerd op Vrijdag 04 mei 2012
Ik wandel met de hond naar huis en hoor ze al halverwege de straat, mijn man en zijn zoon. Het klinkt als een fikse ruzie, met verwijten en geschreeuw, maar ineens hoor ik muziek.
 
Ik open de voordeur. Ze staan allebei met telefoon, volume voluit, gesloten
ogen, hard mee te zingen. De ene zingt: ‘Hand in hand’. De andere: ‘Voor
rood-wit gezongen’. Ik leun tegen de deurpost en geniet. Een meter 97 en een meter 85, knakenvals, maar vol emotie zingen ze tegen elkaar in. Voetbal verandert mannen in kleine jongetjes. Wanneer ze uitgezongen zijn zien ze mij. “Wat is toch die clubliefde?” vraag ik. Zoonlief: “Ik ben serieus gaan kijken toen ik vier was. Welke club was toen het beste? Is nog steeds de beste? PSV, dus! Meeste prijzen, meeste titels, simpelweg de beste”, glimlacht hij breed. Ik kijk naar mijn man. Bloedserieus, dromerige blik en kippenvel op de armen. “Feyenoord zit in je hart en je ziel. Het stroomt door je aderen.” Ik denk aan mijn vader en spreek: “Hier ligt mijn hart, mijn vreugde, mijn verdriet, het kan dooien, het kan vriezen, we kunnen winnen of verliezen, maar een betere club als deze is er niet.” Ze kijken elkaar zuur aan en schudden hun hoofd. “AJAX? Dan nog liever zijn club”, zeggen ze in koor, naar elkaar wijzend. Ik denk aan mijn vader en dat hij het prachtig vond als ik zei dat ik Ruud Gullit leuk vond om naar te kijken, ook al was dat niet ‘zijn’ voetballer. “Je hebt er wel oog voor kleintje”, zei hij dan. Maar ik vond eigenlijk zijn haren gewoon altijd zo prachtig dansen. Jongens kiezen een voetballer als voorbeeld, zoals meisjes een prinsesje.
 
Mijn vriendinnen hadden allemaal Assepoester, maar de mijne was de kleine zeemeermin omdat zij ook rood haar had, maar vooral omdat zij de prins redde in plaats van andersom. Terwijl we blijven doorpraten over clubliefde en grote voorbeelden kijken we een stukje FC Barcelona. Opeens zijn we stil, muisstil. Messi is aan de bal. Discussies zijn zinloos. Zelfs ons kleutermeisje laat Barbie vallen en kijkt ademloos. Messi betovert op magische wijze iedereen in voetbalfanaten. We zuchten en knikken. Voetbal verbroedert.