Koesterkistje

Gepubliceerd op Dinsdag 05 juni 2012
Je hoort regelmatig mensen klagen over de snelle ontwikkelingen tegenwoordig. Sinds de komst van internet en Social Media leven we gehaast. Ik vind ontwikkeling hetzelfde als vooruitgang. Mijmeren over hoe goed het vroeger was, hoor je mij dus nooit. Vroeger beter? Ik weet nog dat ik in het begin als journaliste foto’s maakte voor de krant met een rolletje. Dan dat rolletje laten ontwikkelen in de hoop dat de mensen hun ogen open hadden. En nu? Je schiet er een stuk of twaalf, bekijkt ze meteen en kunt ze ook nog tot in den treuren bewerken. Wat een vooruitgang! Nostalgie is voor mensen die niet in de toekomst durven te kijken.
Dacht ik … Tot ik met opruimen een schoenendoos tegenkwam met de tekst: ‘Mijn Koesterkistje’. Ik ging op bed zitten en deed het deksel er af. Een trouwfoto van mijn ouders, een zilveren hartje met de naam van mijn beste vriendinnetje, een foto van mijn (stief)broertjes toen ze nog echt klein en schattig waren (sorry guys) en brieven. Die brieven zijn de kroon op de koesteringen. De gekreukte envelop met mijn naam erop. Het handschrift, sommige met parfum, het brengt je weer terug in de tijd. Ik heb ze allemaal weer gelezen en sommige misschien wel voor de duizendste keer.
Ineens voelde ik een intens medelijden voor mijn kinderen. Dit moeten zij missen. Zij krijgen waarschijnlijk een sms’je; Wil je het met me aan? Krijgen via Twitter een uitnodiging voor de eerste date. Krijgen via MSN te horen hoe mooi hun ogen zijn en via Facebook komt de eerste ruzie omdat de relatiestatus veranderd is in vrijgezel. Zucht.
Hun ‘koesterkistje’ wordt zoals bij zoveel kinderen al is hun telefoon. Met dierbare herinneringen aan foto’s, filmpjes en berichtjes. Ik wil dat ze ook een fysiek kistje hebben met tastbare liefde er in. Dus ik zoek twee doosjes op en schrijf de letters er met een dikke merkstift op. Zoek oude foto’s op die ze nooit hebben gezien. En schrijf ze allebei een brief. Hoe ik ze nu zie en wat ik voor hen hoop in de toekomst. Een leven vol met de mooiste herinneringen en toekomstdromen. En dit kistje wat hopelijk uitpuilt met niets van waarde en tegelijkertijd het meest waardevolste wat ze ooit zullen bezitten; kostbare koesteringen.