Procrastinatie

Gepubliceerd op Vrijdag 10 mei 2019

Ik heb er best wel lang over nagedacht of ik hier nu wel of geen column aan zou wijden. Ik heb het echt voor me uit geschoven. Ik denk omdat er zoveel vooroordelen aan kleven. Maar ik ben er klaar voor om het te delen met jullie.
Ik heb last van procrastinatie. 

De oorzaak is niet geheel duidelijk. Het kan bijvoorbeeld in je genen zitten, maar het kan zich ook ontwikkelen door de jaren heen. Ik had er vroeger absoluut geen last van. In mijn geval is het echt heel plots opgedoken. De huisarts dacht dat ik misschien last had van concentratie problemen en dat dit de procrastinatie heeft versterkt. Ik weet het niet. Ik wilde het wel googelen, maar iets hield me tegen. Misschien dat ik dit vanavond alsnog doe.
Ik heb er ook lang mee rondgelopen alvorens ik naar de huisarts ging. Waarom? Omdat ik nog prima kon functioneren. Niemand leek het door te hebben. Dus dan denk je al snel dat het allemaal wel meevalt. De andere oorzaak zou in mijn geval vermoeidheid kunnen zijn, dacht de huisarts. Het is lastig. Je ziet het gelukkig niet direct aan mij, hoewel als je goed kijkt vertoon ik wellicht wat symptomen. 

Wanneer je het uiteindelijk aan mensen verteld vragen ze in je gezicht of je niet een perfectionist bent? Terwijl ze achter je rug fluisteren of denken dat je gewoon lui bent. Er is weinig begrip voor. Ik heb een aantal lotgenoten gevonden die kampen met dezelfde problematiek, van vooral het onbegrip. Er hangt dan ook een grote schaamte binnen onze community van procrastinaten. We wilden eigenlijk iedere week of iedere twee weken een bijeenkomst houden en er samen over sparren, hoe je hier nu het beste mee om kunt gaan. Maar het komt er gewoon niet van.
Dus ik ga mijn schouders er onder zetten en ik word een soort procrastinatie speakperson. Iemand moet dat toch een keer doen?

Ik wilde voor mensen die niet weten wat het is een duidelijk plaatje erbij zoeken, deze heb ik nog niet gevonden, dus die volgt later nog. Maandag begin ik met het schrijven van een speech. Want het is heel dubbel. Ergens is het natuurlijk onwijs vervelend, maar het heeft ook iets moois.
Het klinkt waarschijnlijk heel vreemd maar ergens ben ik blij dat ik hieraan lijdt. Sterker nog. Ik denk niet dat procrastinatie een probleem is, ik denk zelfs dat het de oplossing is. Ja, het is een teken van boven dat je rustig aan moet doen. Een teken dat je te snel gaat in het leven. Procrastinaat nu, stel het niet uit!