Geluid van de stilte

Gepubliceerd op Dinsdag 11 september 2018

Muziek kan je energie geven, je raken, je concentratie verbeteren en zelfs je humeur opkrikken. Soms voel je gewoon wat de maker er in heeft gestopt zoals bij Una Mattina van de Italiaanse pianist Ludovico Einaudi, kippenvel. Maar niet alleen klassieke muziek heeft dat effect op mij,ook teksten zoals: come a little closer let me taste your smile. Vind ik prachtig. Andersom geldt dat ook. Ik krijg jeuk van kromme teksten zoals; Jij wist wel wie ik was zwaaiend met mijn jas. Hoe diep ik hier ook over denk, ik snap het niet. Of Hazes met zijn: In een discotheek, zat ik van de week. Het is er warm en druk, ik zit naast een lege kruk. Uh, het was toch zo druk? Maar het kan nog erger. Ken je die leuke dansplaat van Paul Elstak: Love you more nog? Ik was deze vanmorgen kei hard aan het meezingen in de auto: You can turn wine into water. Turn sadness into laughter. But you know you can never... Wait. What? Turn wine into water? Nee, allicht zorgt dat er niet voor dat ik meer van je zal houden!? Wie bedenkt dat? Ik ben ook blij dat mijn dochters geen K3 leeftijd meer hebben want dat waren toch ook geen kinderliedjes meer. Hoe vaak ik niet dacht, wat zingen ze nou? ‘Een kusje op je zachte mond. En wie weet wat er daar van komt.’ Of deze: ‘Hittegolf in m’n hart, laat mij vanavond naar je kamer komen, in duizend hete dromen.’ Of wat denk je van: ‘En mijn hart staat in vuur en vlam als je mij verwent.’ Of misschien wel de allerkindvriendelijkste: 'En dan draag ik een matrozenmuts en niet meer dan dat.’ Nou ja, wat ze tegenwoordig luisteren durf ik hier niet eens te herhalen. Dus voed ik ze bewust af en toe op met briljante teksten zoals Ironic van Alanis Morisette. Want ironie is toch op zichzelf al heerlijk? Of the Sound of Silence van Simon & Garfunkel (en dan ook de Disturbedversie). 'Mam, het geluid van stilte dat kan toch niet? Jawel, dat kan wel degelijk. En het is kil of heerlijk, eenzaam of rustgevend. Het is dat wat muziek ook kan doen. Je raken...