Gevoelsleeftijd

Gepubliceerd op Dinsdag 13 november 2018

Jullie hebben het vast gehoord. Tjakka goeroe Emile Ratelband heeft bij de rechter gevraagd zijn leeftijd te verlagen. Hij is 69 maar voelt zich 49. Hij krijgt geen werk en geen vrouwen meer op Tinder en dat terwijl de dokter heeft gezegd dat hij het lichaam heeft van een 45 jarige. Hij ging zelfs zo ver dat hij het vergelijkt met mensen die hun gender willen aanpassen. Hij heeft hiermee de kranten in Engeland en Spanje zelfs gehaald. Er zijn ook werkelijk voorstanders die het met hem eens zijn. Stel je voor dat dit zou mogen, wat zou dit dan betekenen? Allereerst gaat natuurlijk iedereen nadenken over zijn gevoelsleeftijd en die van je eventuele partner. Ik vermoed dat er veel scheidingen zullen ontstaan. ‘Zeg schat ons paspoort zegt dat jij 2 jaar ouder bent, maar je wilt nooit met mij ergens naar toe. Mijn gevoelsleeftijd zegt toch echt dat ik 25 jaar jonger ben, houdoe!’ Of wat te denken van al die vijftigers, veertigers en misschien sommige verloren dertigers die zich wel 67 voelen en dat met liefde aanpassen om van hun ‘welverdiende’ pensioen te gaan genieten. En waar trekken we de grens? Mogen 12 jarige kids gevangen in een lichaam van een 18 jarige dit laten aanpassen en opeens wel een biertje drinken terwijl ze fluitend die discotheek binnen gaan?

Ik word deze week 39 en ik vind het prima. Ik geloof wel in iets anders aanpassen op je paspoort in plaats van je leeftijd. Ik zag namelijk een stukje cabaret van een Amerikaan met een donkere huidskleur. Hij had het over het feit dat de benamingen black and white zo ontzettend slecht zijn. Twee kleuren die zo ver uit elkaar liggen en daarbij nooit kloppen. Niemand is echt zwart of echt wit. Hij wees naar een blanke dame in het publiek en naar zichzelf en vertelde dat hij bij de  plaatselijke schilder was geweest. En van die kleurstaaltjes tegen zijn huid had gehouden. Ik ben niet zwart, ik ben chocolate delayed. En de dame vooraan, waarschijnlijk papaya smoothie. Ik ging ook enthousiast naar de Gamma om mijn ware kleur te ontdekken. Het ligt wel aan het merk waar je kijkt. Bij de een was ik namelijk roomboter en bij de ander zonlicht. Maar ik voel het. Ik ben niet wit, ik ben zonlicht!