Burn out

Gepubliceerd op Woensdag 15 mei 2013
“Heb je geen burn out?” vraagt mijn bezorgde vriendin terwijl ze naar haar kopje thee staart. Ik neem een slok en verslik me. “Oh, vergeten het water te koken”, mompel ik en loop naar de waterkoker om hem aan te klikken. Ik vertel haar dat ik niet aan stress doe. Dan somt ze haarfijn mijn symptomen op. Verminderde eetlust, slechte concentratie, niet kunnen slapen, geen overzicht meer hebben. Ik haal mijn schouders op. Fluitend giet ik het kokende water op de verlepte zakjes. Ze aait over mijn arm en vraagt of ik niet heel moe ben. Ik denk na. Ik heb inderdaad al maanden geen nacht doorgeslapen, maar ik barst juist van de energie. Ik wil de koekjes pakken, maar vind mezelf starend in de buffetkast. “Je bewaart de koekjes toch in de voorraadkast?” zegt mijn vriendin zwaaiend met de stroopwafels. Ze reikt mij er eentje aan. Ik weiger vriendelijk en wijs naar mijn kont. “Ook weer zoiets; onzekerheid”, zegt ze fel. Ik mompel dat ik niet onzeker ben maar dat ik nog in mijn bikini wil passen. Mijn telefoon gaat, ik spring op en ren richting mobieltje. Mijn vriendin schudt haar hoofd. “Ook een symptoom dat je teveel stress hebt, dat je denkt dat je constant bereikbaar moet zijn. Je moet gewoon af en toe een dag geen telefoon, geen computer, even lekker niets. Eef?” Ik krijg een duw tegen mijn arm en mijn hoofd schiet van mijn handpalm af. “Wat?” roep ik geschrokken. “Je bent er ook helemaal niet bij met je gedachten!” schreeuwt ze. “Meer thee?” roep ik terug, veer uit mijn stoel en huppel naar de waterkoker. Als ik zingend terugkom zit mijn vriendin achter mijn laptop. Ze kijkt me met één opgetrokken wenkbrauw aan. “Zingen en fluiten passen helemaal niet in het beeld van een burn-out” Ik bloos en lach; ‘Tja, het is lente’ zeg ik en wil haar de thee aanreiken. Maar mijn screensaver schiet opeens aan en ik laat van schrik de mok vallen. Ik gil, maar tot mijn verbazing ligt er een droog theezakje op het toetsenbord. Ben ik nou serieus het water vergeten? We kijken naar mijn beeldscherm. Vrolijke vlinders fladderen enthousiast rond. “Ja, ik weet het,” lacht mijn vriendin, “het is de schuld van de vlinders….”