Aandacht

Gepubliceerd op Zaterdag 16 maart 2019

Ik was vandaag voor het laatst bij de Emté in Sint Anthonis. Er hing een treurige en tegelijkertijd
dankbare sfeer. Vrijwel alles was op, er was geen vlees, geen vis, amper brood of yoghurt meer te
verkrijgen. De mensen die er waren schuifelden langs de schappen en frommelden de
boodschappenlijstjes weg, nutteloos geworden. Er gaan veel winkels dicht en de een grijpt me meer
aan dan de ander. Omdat je de ondernemer zelf kent of vanwege het enthousiaste personeel. Toen
ik van Boxmeer naar Sint Anthonis verhuisde moet ik eerlijk bekennen dat ik me nogal ergerde aan
de kassières hier. Hele verhalen over de kinderen en vervelende kwaaltjes werden gedeeld. Ik had
altijd haast en het verpeste mijn schema. Maar na een tijdje deelde ik gewoon mijn tijd anders in. Het begon me op te vallen dat zij nooit iets over zichzelf vertelden, maar dat de klant altijd een verhaal deed. Toen ik er vorige week was vroeg een oudere klant aan de kassière hoe lang ze hier gewerkt had. ‘November 1979,’zei ze met een lichte kraak in haar stem. Dat raakte me. Jemig, dat is letterlijk mijn hele leven. Een leven waar ik heb leren lopen, praten, schrijven, liefhebben, op mijn bek gaan, opkrabbelen en doorgaan. Bizar lang. Natuurlijk gaat deze dame met haar sprankelende
enthousiasme waarschijnlijk ergens anders werken. Waar het misschien wel leuker is, waar ze
misschien wel beter verdiend of fijnere werktijden heeft. Ik hoop dat ze daar ook aandacht kan
geven. Want dat was vandaag zo voelbaar. De aandacht die deze, voornamelijk, dames hadden voor de klant. Juist die ene extra vraag stellen aan de kassa, óndanks die lange rij. De oprechte glimlach en de goed gevulde snoeppot voor de kleintjes. De kleurplaten die er hingen zolang ik er kom, wat inmiddels ook alweer ruim vijf jaar was. Ik kan me voorstellen dat er veel mensen hun dagelijks boodschappenritueel enorm gaan missen. En waar gaan de twee oudere dames, die altijd op het bankje midden in de winkel zaten, nu hun kopje koffie gaan drinken? November 1979. Melancholisch worden om een sluitende supermarkt. Oké, ik word oud. Sint Anthonis is het braafste jongetje van de klas, de meest veilige gemeente, werd onlangs bekend. Ik hoop maar dat dit niet alleen komt omdat er steeds minder te doen is, maar ook vanwege het feit dat de inwoners iets voor elkaar over hebben. Een beetje aandacht, bijvoorbeeld.