Bekentenis

Gepubliceerd op Woensdag 17 oktober 2012
Ik moet u iets bekennen. Ik roep al jaren een waar zomermens te zijn.. Maar er is iets gebeurd, iets in mij is aan het veranderen. Inmiddels ga ik voor de herfst, de herfst is eerlijk. Neem nou het weer. De kans op regen en wind is groot, wanneer de zon dan schijnt is dit een welkom onverwachts cadeautje. Dan kan ik echt even stilstaan en het voelt dan als een troostend gebaar. Ook het ‘cocoonen’, je weet wel op de bank, dekentje erbij, kopje thee, heerlijk! In de herfst neem je meer tijd voor jezelf omdat je dit nu eenmaal nodig hebt. In de zomer is alles gehaast, neem je minder rust want je moet de barbecue op tijd aansteken en nog snel de rosé koudleggen! Bovendien is de herfst dankbaar, het geeft je letterlijk je herinneringen terug. Door regenachtige dagen werkt je geheugen namelijk drie keer zo goed. Ik word er gewoon rustiger van. Je slaapt ook veel lekkerder. In de zomer is het ‘s nachts klam en wanneer je dan met je bezwete lichaam boven de lakens ligt, werp je jezelf direct op als insectenprooi. Nu is het lekker koel waardoor de dekens aanvoelen als een warme omhelzing. Oke, ‘s morgens opstaan is lastiger maar eenmaal wakker vind ik overal lieve boodschappen op de beslagen ruiten waar mijn meiden dan lieve woordjes voor mij opschrijven. Met altijd de vraag; ‘gaan we naar het bos?’ Graag! Want de kleuren van de bladeren doen iets met je. Oranje laat je weer levendig en energiek voelen terwijl bruin je rust en innerlijke kracht geeft. Mijn ideale wandeling is tijdens een flinke herfststorm, zo uitbundig en vol overgave. Je voelt het leven in je lijf! De herfst is ook zo heerlijk recht voor zijn raap zoals kinderen dat ook kunnen zijn. Zo liep ik laatst met mijn meiden te zoeken naar kastanjes. Een klein jongetje riep steeds naar zijn vader ‘Pappie-ie!’en wees hem op de verkleurde bladeren en paddenstoelen. Zijn vader was constant aan het bellen en het mannetje kreeg geen aandacht. Hij pakte een gedopt nootje en keek er verwonderd naar. “Wa ditte?” Ik leg hem rustig uit wat het is. Hij staat op en roept heel hard. “Pappie, kijk nou us eikel!” De herfst, het meest eerlijke seizoen!