Treuzelkont

Gepubliceerd op Donderdag 18 februari 2016
Het is natuurlijk echt niet leuk als je een moeder hebt die columns schrijft over jouw gedrag. Mensen die vaker iets van mij lezen die weten dat mijn meiden vaak mijn inspiratiebron zijn en dan doorgaans als zonnetjes die met hun licht en warmte ieders hart verwarmen. Zoeter dan zoet maar soms is het bitter. Soms: aaaahhhh! Natuurlijk ga ik mijn eigen kind niet afkraken, dus hierbij een fictief kind. Voor het gemak noemen we hem Harry. Wat is het probleem? Nou, Harry zit weer eens in zo'n eetfase. Maar aangezien Harry geen peuter of kleutertje meer is ben ik ook geen softe geduldige moeder meer. Zeker met ontbijt is het superbelangrijk dus opeten die handel. Ja toch? Ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar bij ons, ik bedoel bij Harry thuis is het in de winter voor iedereen nog moeilijker om geduld op te brengen. Er wordt een uur uitgetrokken voor het ontbijt maar nog heeft Harry het niet op. Het volgende is al allemaal geprobeerd. Half uurtje eerder naar bed. 's Morgens in plaats van twee boterhammen, 1 boterham en een stuk fruit. Even met de hondjes een frisse neus halen. Stimuleren en complimenteren, compleet negeren. Wat is nu wijsheid? Ik sprak met twee vriendinnen. Een is moeder en zei: 'Ik geef ze 's morgens wel eens gewoon een liga, Brood eten ze wel op school.' Mijn hart begint harder te kloppen. Liga? Wat voor Liga?' Hijg ik. 'Gewoon die gezonde met die aardbeien en die granen er op.' Ik zucht diep. 'Je bedoeld de Liga Milkbreak, die geen enkele aardbei bevat maar slechts 0,03 procent aardbeienpoeder, waarmee het suikergehalte, let op: 667 keer hoger ligt. Hoeveel? Ja, 667 keer hoger. Luister ik ben absoluut geen healtfreak maar je kinderen als ontbijt liga Milkbreak geven is kindermishandeling. Hallo? Hallo?' De volgende vriendin heeft geen kinderen. 'Hoe belangrijk vind jij het dat het wordt opgegeten?' Heel belangrijk zeg ik overtuigd. 'De grootste fout die ouders maken is niet consequent zijn omdat ze het eigenlijk helemaal niet zo belangrijk vinden. Maar als je dat wel vindt dan moet je consequent blijven.' Ik zucht. 'Ja dat weet ik ook wel, maar wat moet ik dan consequent doen. Wat werkt?' 'Samen een half uur met de honden lopen?' Ik kreun zachtjes. 'Moet ik dan om 6.30 al gaan wandelen?' 'En anders, wanneer er niets meer werkt moet je iets doen wat alleen jij kan. Bijvoorbeeld dreigen om er een column over te schrijven!' Dat is een goed idee! Dus ik dek vanmorgen vol goede moed de ontbijttafel en heb gezegd. Als je nu niet binnen een uur je fruit en een boterham op hebt dan ga ik een column schrijven met als titel Treuzelkont! En wat denken jullie? Het hielp niks! Dus als iemand nog andere tips heeft? Graag!