Bonte kermis

Gepubliceerd op Dinsdag 21 augustus 2012
Op het moment dat ik dit schrijf is het voor mij enorm moeilijk concentreren. Nu weet iedereen die mij enigszins kent, dat concentreren voor mij ‘an sich’ al een hele opgave is.
Ik krijg niet voor niets tegeltjes van mensen waarop staat: Mijn gedachten verdwalen niet alleen ze verdwijnen soms helemaal. Altijd lekker om aan de muur te hangen.
Maar de toestand waar ik nu in verkeer maakt het vrijwel onmogelijk een samenhangend verhaal te schrijven. Ik zie namelijk, wanneer ik uit het raam kijk, grote stoere mannen met kleine paarse plastic handtasjes, vergezeld door sjiek uitziende dames likkend aan gigantische kaneelstokken. Wanneer ik dan mijn ogen sluit om woorden tot me te laten komen hoor ik constant: ‘Come racing on the arabian derby, it’s here so play it now!’ Dit wordt dan af en toe verstoord door het roepen van ‘Winnaar, winnaar!’. Uiteraard nog overstemd door een goede portie gegil van de jeugd die zich vrijwillig kotsmisselijk laat draaien in apparaten met namen als ‘The expercience’. Na een tijdje staren naar deze over de kop draaiende duizeling besef ik twee dingen.
1: Er zijn dingen die ik niet wil ervaren en 2: ik word oud. Zo liep ik afgelopen zaterdagavond met de wallen onder de ogen. Die ochtend belachelijk vroeg opgestaan omdat mijn schoonzus en ik wel een boom moesten bemachtigen, anders waren we ongetwijfeld levend verbrand tijdens de kinderbraderie. Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen besef van geld krijgen. Al waren het voornamelijk mijn spullen en heb ik de meiden amper gezien. Wanneer je dan met plakkerige handjes op je wangen een suikerspinkus krijgt is alles weer goed. Bovendien wakkeren die twee kermisgangers het kind in je aan. Zo staat pap ultra geconcentreerd stoffen balletjes op blikken te werpen en vind ik mezelf bij de grijpmachine. Bijtend op mijn lip mega gefocust, de grijper zie ik als verlengstuk van mijn arm. Ik visualiseer dat die beer valt. En hij valt! En ik spring met mijn vijfjarige dochter mee van blijdschap, dat het gelukt is. Want je bent zo oud als je je voelt. Of misschien beter gezegd: Zo oud als je je gedraagt!