Vies koekje

Gepubliceerd op Zaterdag 23 maart 2019

Vies koekje
Keuzestress. Het is een epidemie. Nee, meer een virus wat kan resulteren in een burn-out of een
depressie zelfs. Het meest bizarre is, we willen allemaal iets te kiezen hebben, maar als we eenmaal
veel keuzes hebben raakt menig persoon een soort van verlamd. Nederland zou Nederland niet zijn
wanneer we hier geen onderzoek naar hadden gedaan. Wat blijkt? Kiezen maakt gelukkiger, ook al is het de verkeerde keuze. Zo was er dé koekjestest. Diverse heerlijke koekjes en één vies, zout
misbaksel. Wat bleek mensen die hadden gekozen, en zelfs diegene die het vieze koekje hadden,
waren gelukkiger dan de mensen zonder koekje. Want die optie was er natuurlijk ook. Ik denk dan
oprecht: maar maakt kiezen dan gelukkig of maken koekjes ons gelukkig? Vroeger was zeker niet
alles beter, maar wel verrekte simpeler. Trouwen, kinderen en tot de dood bij elkaar. Je trad qua
werk vaak in de voetsporen van je ouders of je grootouders. En nu? Nu ga je trouwen, samenwonen, hebt een lat relatie, een open relatie, bent friends with benefits, hebt een verstandshuwelijk, een platonische relatie of je bent (on)bewust alleen. En dan hebben we het nog niet eens over kinderen gehad. Aaaaahh! Als ik zie wat mijn dochters allemaal kunnen kiezen qua studies snap ik de keuzestress. Ik zag het bij de oudste die volgend jaar examen gaat doen. ‘Mam, misschien moet ik toch maar de economische kant op. Iets van accountant ofzo?’ Ik kijk verbaasd. ‘Maar je wilde toch iets creatiefs doen, ja boekhouden kan ook creatief, maar dat zou ik niet stimuleren.’ Ze hoort mijn grap niet en draait 180 graden de andere kant op. ‘Maar kraamzorg is misschien ook wel leuk, of Cliniclown, maar business innovations klonk ook echt vet.’ Ik knik bij alles. ‘En toch neig ik nog naar docent.’ Ik neem een hapje van mijn koekje. ‘Je moet gewoon een keuze maken.’ Ze zucht. ‘Zo gemakkelijk is dat niet.’ Tuurlijk wel laat je cijferlijst eens zien. ‘Oké, je wordt Geschiedenis Docent.’ 
Ze lacht. ‘Maar daar sta ik een vier voor!’ Ik knik. ‘Daarom juist. Jij weet dan goed hoe je het moet
uitleggen. Alleen wel even ophalen naar een zes.’ Ze lacht. Opgelucht. ‘Dat lijkt me eigenlijk écht
leuk!’ We proosten met de thee. ‘Koekje?’ ik hou de schaal voor haar neus; boterkoekjes en
bokkenpootjes. Haar lach maakt plaats voor een fronsrimpel. ‘Pak er maar twee!’
Het leven kan zo simpel zijn!