Parijs huilt

Gepubliceerd op Vrijdag 26 april 2019

We hadden een gezellig avondje zonder schermen. Voor ik naar bed ging checkte ik snel mijn telefoon. Het was overal: ‘Parijs huilt, de Notre Dame brandt.’
Terrorisme! Dacht ik. Dat was het volgens de Franse politie niet. Hoewel dat feitelijk natuurlijk ook niks uitmaakt. Per ongeluk of expres, het fikt net zo hard. Nog geen 48 uur later was er bijna een miljard euro binnengehaald voor de heropbouw. Er is nog nooit, zo snel, zoveel geld binnengekomen na een treurige gebeurtenis. Niet voor een aardbeving, niet voor een tsunami, niet voor een bosbrand.
‘Een stenen gebouw beroert meer dan mensenlevens.’ Kopt het ene artikel. ‘Wanneer de rijken net zoveel zouden geven aan vluchtelingen als aan een kerk zou de wereld er anders uitzien,’ roept de ander.

En dat klopt. Wat zou de wereld er dan anders uitzien…
De wereld kan er sowieso heel anders uitzien. Daar kun jij zelf aan bijdragen. Qua donaties, maar zeker ook qua instelling. Deze zogenaamde geldverspilling gaat in ieder geval een hoop mensen aan het werk zetten. Maar boven dat, moet je toch zeker zelf weten, hoe rijk of arm ook, wat je met je geld doet. Omdat iemand toevallig veel geld heeft en veel doneert is het hypocriet? En waar moet het dan naar toe? Naar de kindjes in Afrika? Naar windmolens en zonneweides? Naar kankeronderzoek? Naar dierenopvang? Naar asielzoekerscentra? Naar de oceanen? De lijst is oneindig…
Wat doe jij er aan om die lijst in te korten? Iedereen kan wel een drankje minder drinken, iets dierbaars verkopen of een keer minder tanken als je vindt dat het naar dat éne doel had moeten gaan. Nou? Doe dan! Wat is het toch makkelijk om iets moois zoals de saamhorigheid in Parijs weer af te breken tot iets negatiefs. En denk jij dat het een terreurdaad was tegen het Christendom? Aangestoken, als het begin van een ander tijdperk? Dan is Godverdomme toch helemaal de bedoeling om haar weer zo snel mogelijk op te bouwen! Ik ben geen praktiserend Christen, maar ik geloof wel. Ik geloof in het positieve van de mens. En als men dit niet kan zien als een symbolische wederopbouw, dan moet niet alleen Parijs huilen, maar de hele wereld.