In de prijzen!

Gepubliceerd op Dinsdag 27 november 2012
Het is dat we elkaar konden vasthouden op het podium anders waren we ongetwijfeld omgevallen van verbazing. Na acht weken repeteren hoorden we dat wij door de jury tot de winnaars werden bekroond van de Boxmeerse Liedjesavond. Beschreef ik vorige week nog dat zingen je gelukkig maakt? Nou, winnen doet ook iets met je! Want buiten het feit dat we gewoon ontzettend vereerd zijn en nu al onwijs veel zin hebben in de komende optredens, is er voor mij nog een heerlijk voordeeltje. Ik kan namelijk lekker een jaar lang mijn man treiteren. Hij deed namelijk met zijn kameraad ook mee afgelopen zaterdag. En zat mij al weken te plagen. Bij elk hoestje begon hij te grijnzen. Hij nam stiekem alle dropjes en keelpastilles mee naar zijn werk. Ook had hij het geweldige idee om een paar radslagen en koprollen in de choreografie te verwerken en had hij spuuglelijke jurkjes aanbevolen. Hij is in alles heel strijdlustig en wil graag winnen. Het is ook niet voor niets, dat de veteranen van Olympia ‘18 tot de dag van vandaag onverslagen zijn gebleken. Ook op het werk is dit een groot voordeel. Maar thuis, daar is zijn strijdlust want minder handig voor hem. Ik heb hem namelijk niet terug gepest. Ik ben meer van de zoete wraak. En hoe leuk is het dan dat hij met 0,8 punten verschil op ons net tweede is geworden. En zo zaten we afgelopen zondag samen aan de koffie. Ik dacht aan het feit dat mijn vader eigenlijk graag had willen komen kijken. Hij was ook altijd aan het zingen als hij vrolijk was en ook juist wanneer iets tegenzat. Als we ons niet lekker in ons vel voelden zitten zongen we altijd ons lijflied: ‘Tis moeilijk bescheiden te blijven!’ En dan was het weer goed! “Goh, wat zou hij trots zijn geweest,” zeg ik tegen mijn man. Mijn man knikt instemmend; “Hij zou ook vast trots op mij zijn geweest, we zijn toch wel mooi tweede geworden.” Ik kijk hem aan en hoor het mijn vader letterlijk zeggen. “Proficiat, ben je toch mooi de eerste verliezer!”