Eén ei is wel een ei

Gepubliceerd op Woensdag 28 mei 2014
Ik heb dat altijd zo'n vreemd versje gevonden. Een ei is geen ei, twee ei is een half ei, drie ei is een paasei. Ik vind dit vreemd om voor de hand liggende redenen. Eerste punt is dat een ei volgens mij toch echt een ei is. En zo niet wat is het dan? En de tweede reden is dat het grammaticaal niet klopt. Twee ei? Het zou dan moeten zijn twee eieren zijn een half ei. Maar dat klinkt helemaal gek. Ik ben eens op onderzoek uit gegaan en de achterliggende reden van het versje staat me ook niet aan. Het gaat een heel eind terug in de geschiedenis in de tijd dat de jongens eieren gingen ophalen in de buurt. Zij sloegen met hun paasstokken op de grond om te laten horen dat zij er aan kwamen. Zij gingen langs de deuren om eieren en liever nog geld op te halen. Met één ei waren zij dus niet tevreden en met twee ook nog niet. Dit geld of opbrengst van de eieren werd naar de pastoor gebracht. Mochten mensen niet opendoen wanneer er geklopt werd dan gooiden de jongens soms uit woede de zojuist opgehaalde eieren kapot tegen de deur. Nou en daarom heb ik denk ik altijd dit versje onbewust een stompzinnig iets gevonden. Het is de ondankbaarheid wat er doorheen sijpelt wat me zo irriteert. Ze hadden gewoon de meisjes door de straten moeten laten huppelen die hadden mooi gezongen: Met een ei zijn we erg blij, twee ei zijn we superblij en drie ei zijn we reuzeblij! Dan heb je toch vanzelf de neiging om iets meer te geven. Zo werkt het toch? Niemand houdt van verwende kinderen die aan Sinterklaas een enorme waslijst vragen en daarbij aangeven met minder niet tevreden te zijn. 'Ik heb er dan echt moeite mee als ik die teleurgestelde snoetjes zie, zei een moeder laatst tegen mij. Zichzelf afvragend hoe ze die dure spelcomputer ging betalen terwijl haar man zijn werk kwijt was en de huur weer was gestegen. Moeite mee? Als ik iets eenvoudig kan is het verwend gedrag de kop in drukken. Laatst wilde mijn meiden wat extra zakgeld verdienen. Ik nam aan dat ze dit nodig hadden omdat ze mij hoorde dat de kermis dit jaar vroeger is dan anders. Ik stelde voor de voortuin onkruid vrij te maken. Na anderhalf uur kwamen ze met ruwe zandhandjes terug in huis omdat ze honger hadden. Ik gaf ze ieder vijftig cent om hun reactie te peilen en vertelde dat wanneer ze klaar waren nog ieder vijftig cent kregen. De jongste vroeg direct of dat genoeg was aan de oudste. Zij schudde teleurgesteld haar hoofd; nee dat komen we nog superveel te kort. Ik stak direct een pittig verhaal af over hoe kinderen in Oekraïne het nu hebben. Ze luisterde met grote ogen.