De Heksenboom van Sint Anthonis
In het bos van Sint Anthonis staat een boom die je niet snel vergeet. Krom, grillig, met takken die alle kanten op groeien. Hij heet de Heksenboom. En weet je wat men erover fluistert?
Lang geleden zouden vrouwen uit de omgeving hier samen zijn gekomen. Geen heksen zoals we die uit sprookjes kennen, met puntmutsen, bezemstelen en duistere rituelen, maar vrouwen die simpelweg veel wisten. Over kruiden en planten, over bevallingen, dieren, het weer en alles wat je nu misschien onder oude volkskennis zou scharen. Kennis die niet uit boeken kwam, maar van mens op mens werd doorgegeven.
Ze kwamen naar deze plek omdat ze er ongestoord konden praten. Onder de boom legden ze hun manden neer, wisselden kruiden uit en deelden wat ze wisten. Soms werd er serieus gesproken, soms gelachen en waarschijnlijk werd er ook gewoon flink geroddeld. Het waren tenslotte mensen.
Op een zomer bleef de regen wekenlang uit. Het bos droogde uit, het zand werd stoffig en ook de oude boom kreeg het zichtbaar moeilijk. Toen de vrouwen elkaar weer ontmoetten, zagen ze hoe slap de bladeren erbij hingen. De volgende keer namen ze water mee. Kruiken vol, gedragen vanuit huis, en ze goten het voorzichtig bij de wortels. Langzaam knapte de boom weer op. Zijn bladeren werden groener, de takken steviger. En vanaf dat moment, zo gaat het verhaal, gebeurde er iets bijzonders met de plek.
Mensen die onder de boom gingen zitten, merkten dat hun hoofd rustiger werd. Soms kwamen ze met een vraag en vertrokken ze met een antwoord. Soms gebeurde er helemaal niets, behalve dat ze zich na een tijdje wat lichter voelden. Of dat door de boom kwam, wist niemand. Maar men bleef terugkomen. Er werden stenen bij de wortels gelegd, gedachten achtergelaten en handen tegen de stam gelegd.
De Heksenboom staat er nog steeds. Oud, grillig en inmiddels helaas heel kwetsbaar. Hij heeft droge zomers, stormen en generaties wandelaars voorbij zien komen. En misschien ook wel al die verhalen die mensen in de loop der jaren aan hem hebben meegegeven. Wie er nu langsloopt, ziet in eerste instantie gewoon een bijzondere boom. Maar als je even blijft staan, snap je misschien waarom juist deze plek ooit zo’n verhaal kreeg.
En wie weet. Misschien luistert hij nog steeds.